Ετικέτες

, , , ,

 

SI_20160728_144325

Να’μαι κι εγώ, μετά από μια μικρή… κοιλιά που έκανα! Ήταν που ήμουν «μεσοπέλαγα» και χρόνος αλλά και κουράγιο για συγγραφή; ούτε λόγος…

Αυτή η στιγμή, είναι από κεινες τις ελάχιστες που έχεις για σενα, όταν κοιμάται το αγγελούδι σου και κάθεσαι να απολαύσεις την ησυχία του καλοκαιρινού μεσημεριού.

Από το μυαλό μου περνάνε ένα σωρό σκέψεις των τελευταίων ημερών, τόσες που το ρήμα απολαμβάνω μάλλον δε συνάδει με όλες αυτές. Προσπαθώ να βάλω φρένο σε οτιδήποτε με αγχώνει, με στρεσάρει και μου δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα. Αυτός είναι ο και ο στόχος που έθεσα τον τελευταίο καιρό! Πάντα ήθελα να βγάζω το θετικό από μια κατάσταση, αλλά μάλλον δεν τα κατάφερα το τελευταίο διάστημα, βγήκα από τα νερά μου δεν μπόρεσα να το διαχειριστώ κι έτσι βρέθηκα… μεσοπέλαγα!

Όχι, δεν ήμουν σε κάποιο παραθαλάσσιο θέρετρο, μέσα σε μια βάρκα να κάνω βουτιές στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου! Τελειώνει σχεδόν το καλοκαίρι και μαζί με τη μικρή μου Elėna είμαστε ακόμα στην Αθήνα, κάνοντας παρέα στον μπαμπά μας και υπομονή μέχρι να πάρει εκείνος την άδειά του. Χαλάλι όμως!  Ευτυχώς που είναι κι εκείνος να μου δίνει δύναμη, κουράγιο κι ένα χέρι βοηθείας στα δύσκολα. Γιατί η μητρότητα δεν είναι μόνο μωρουδιακά ψώνια, καροτσάδα και γέλια, αλλά και  αγωνία, ξενύχτι κι άσκηση υπομονής και αντοχής. Για γερά νεύρα ορισμένες φορές.

Σκεφτόμουν ότι όλο αυτό το διάστημα, ίσως να μου φάνηκε δυσκολότερο κι από τις πρώτες ημέρες στο σπίτι γυρνώντας από το μαιευτήριο. Το μεγαλύτερο μέρος και του φετινού καλοκαιριού (αφού του περσινού ήμουν έγκυος) θα το περνούσα και πάλι κλεισμένη, ως επι το πλήστον στο σπίτι λόγω ζέστης, ενώ επιπλέον θα είχα και την έννοια του παιδιού. Ενός παιδιού που μεγαλώνει και σαφώς το ίδιο και οι ανάγκες του.

Η δύσκολη πίστα μας επισκέπτεται με την συμπλήρωση του 8ου μήνα της μικρής. Ενώ όλα κυλούν ομαλά, η εισαγωγή τροφών γίνεται σταδιακά και βάσει των όσων έχεις διαβάσει και ενημερωθεί, ανατροπή! Έτσι απλά μια μέρα σταματάμε το φαγητό, δεν μας αρέσει τίποτα, είτε φρούτο ή κυρίως γεύμα, παρά μόνο γάλα και γιαούρτι. Η κατάσταση αυτή κρατάει μια βδομάδα,  δέκα μέρες, και ξαφνικά ο χρόνος παγώνει κι απλά σταματάς να μετράς, σταματάς να προσπαθείς, σταματάς να μαγειρεύεις.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μάλλον δεν είναι τόσο αυτό. Είναι ο περίγυρος που αρχίζει τις επιστημονικές αναλύσεις ότι μάλλον ο θηλασμός δεν αρκεί, το γάλα σου πια είναι αραιό, το παιδί δεν χορταίνει, μέχρι πότε θα θηλάζεις, δώσε φόρμουλα να πάρει βάρος και να κοιμάται σερί κι όλα τα σχετικά. Κι είσαι κι εσύ από την άλλη που δεν σου φτάνει η αγωνία σου, η αϋπνία σου και η προσπάθεια που κάνεις, έχεις να δέχεσαι και τα αδιάκριτα σχόλια των υπολοίπων χωρίς καμία διάθεση να ανοίξεις διάλογο. Μπαίνεις έτσι στο τρύπακι και διαβάζεις κι άλλο, ψάχνεις πηγές που να αναφέρονται σε αντίστοιχες περιπτώσεις και γίνεσαι τελικά λίγο πολύ freak!

Μέχρι που φτάνει εκείνη η άγια μέρα, ξυπνάς θαρρείς από λήθαργο και διαπιστώνεις ότι εχεις ένα παιδί χαρούμενο, καθαρό, ικανοποιημένο, καθόλου στερημένο, που απλά περνάει μια φάση – όπως όλοι μας – και θα επανέλθει. Ένα παιδί που μπορεί να μην καταλαβαίνει ακόμα πολλά, άλλα ξέρει με ένα χάδι του ή με ένα χαμόγελό του του να σε ευχαριστήσει για όλα όσα κάνεις γι ‘ αυτό!

Χαμογελάς συνωμοτικά στον εαυτό σου, ξεχνάς ότι αρνητικό έχεις ακούσει και αποφασίζεις ότι εσείς οι δύο ξέρετε καλύτερα όσα ξέρει ο κόσμος όλος.

Trust your instincts,
deep down you already know the truth! ❤

Advertisements