Ετικέτες

, , , , , ,

Είναι μέρες τώρα που χάνομαι στις σκέψεις μου και φτάνω να αμφισβητώ ότι είχα δεδομένο. Όταν έφυγα από το νησί μου, για σπουδές, και ήρθα στην Αθήνα ήμουν σίγουρη πως δεν θα γυρίσω. Είχα σκοπό να τελειώσω με τη σχολή και να πάω σε μια άλλη επαρχιακή πόλη να ζήσω. Και να’μαι, λοιπόν, δέκα χρόνια μετά, άνεργη, με άντρα και παιδί, ακόμα στην Αθήνα, να ψάχνουμε οικογενειακώς την ευκαιρία να πάμε στο νησί.

 

Στο νησί, που η ζωή κυλάει ήσυχα, με αργούς ρυθμούς, κοντά στη φύση. Που δεν φοβάσαι να αφήσεις το παιδί σου έξω μόνο του και υπάρχει ακόμα αλάνα για να παίξει. Που μπορεί να μην έχει θέατρα, μπουζούκια, πολυκαταστήματα (λες και στην Αθήνα πηγαίναμε από μπουζούκι θέατρο κι από θέατρο σε mall) αλλά έχει τη θάλασσα πέντε λεπτά από το σπίτι και το βουνό δίπλα σου. Που σχολάς στις πέντε και πέντε και δέκα είσαι σπίτι σου.

Η ευκαιρία βρέθηκε. Κι ενώ έχω συζητήσει τόσες φορές τα θετικά της επαρχίας, τα έχω υπερασπιστεί άπειρες φορές, τώρα που η ώρα κοντεύει, νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, τα πόδια μου να κόβονται και να θέλω να φωνάξω ότι φτιάχνω μια ζωή εδώ πέρα, με φίλους, γνωστούς, ασχολίες, μαμασουσούδες και την φτιάχνω πολύ όμορφη και δεν είμαι τελικά σίγουρη αν θέλω να τη χαλάσω.

Τα έλεγα σε μια φίλη. Μπορείς να βρεις άλλες mamasousoudes εκεί. Mamasousoudes 2. ΤΙ;;; Αυτό δεν γίνεται. Οι ΔΙΚΕΣ μου mamasousoudes είναι εδώ, και ίσως υπάρχουν πάρα πολλές σε όλον τον κόσμο, όμως αυτές είναι οι ΔΙΚΈΣ ΜΟΥ, και θα είναι πάντα εδώ. Εγώ όμως δεν θα είμαι. Η κάθε μαμά στον κόσμο, έχει τις δικές της mamasousoudes. Μπορεί να σου πάρει καιρό να τις βρεις ή και όχι, μπορεί να τις ψάξεις ή να εμφανιστούν ξαφνικά στη ζωή σου. Όπως έκαναν στη δική μου και την συντάραξαν για πάντα. Αυτές οι παλιοmamasousoudes…που μου δείξανε την σημασία του να ανήκεις κάπου, κάπου που σε καταλαβαίνουν, που σε νιώθουν και μοιράζεσαι τις ίδιες ανησυχίες. Κι ενώ ήξερα πως κάποια στιγμή θα φύγω και δεν ήθελα να δεθώ, με κάναν να κάθομαι στις 2 τα χαράματα και να γράφω για εκείνες, να κλαίω και να σκέφτομαι όλα τα γενέθλια που θα χάσω, τις γιορτές, τις χαρές, τις λύπες, τις πρώτες κουβέντες, τους καφέδες μας, τις καθημερινές μας συνήθειες. Γιατί είναι η καθημερινότητα που σε δένει με τους ανθρώπους, στα απλά, στα «ασήμαντα», στα συνηθισμένα.

Ποίος θα μου δίνει ώριμα αβοκάντο όταν εγώ θα έχω ξεχάσει να πάρω; Ποίος θα σκίζεται να μου πλύνει τα ρούχα,τη μια φορά που θα έχει έρθει ο κόσμος ανάποδα και δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα; Ποια sexy mama θα με ανεβάζει με τα σκέρτσα της και την τρέλα της; Με ποίες θα ξεκινάω για έναν καφέ στις 11 το πρωί και θα γυρνάω σπίτι στις 6 αφού έχω πάει βόλτα, φάει μεσημεριανό, παγωτό, γλυκό,κι έχω κοιμίσει και ταΐσει το μωρό;

Ε ναι, προφανώς και θα βρω καινούριες παρέες, αλλά οι mamasousoudes μου θα είναι πάντα εδώ. Ελπίζω μόνο, να μου έρχονται κανένα καλοκαίρι να κάνουμε τα μπάνια μας. Κι όταν μεγαλώσουμε πολύ, και είμαστε γριούλες, πάλι να μου έρχονται. Έχουμε και ιαματικά στο νησί!

Κάθε αρχή και δύσκολη;Μάλλον έτσι θα’ναι. Ο χρόνος θα δείξει.

IMG_20160629_134400received_10154959418023452

 

 

Advertisements