Ετικέτες

, , ,

Εννιά μήνες πριν, ήταν και πάλι καλοκαίρι. Κοιτούσα την κοιλιά μου που έφτανε ως απέναντι και σκεφτόμουν ότι σε λίγες ώρες δεν θα υπάρχει πια. Έφτανε η ώρα να γνωρίσω το «περιεχόμενο» πίσω από το «περιτύλιγμα».

Η σημερινή μέρα είναι σημαντική γιατί υπάρχει στον κόσμο εννέα ολόκληρους μήνες, ακριβώς όσες έζησε και μέσα στην κοιλιά μου, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του. Εννιά μήνες με πολλά ξενύχτια, δυσκολίες, κούραση αλλά και εννιά μήνες με πολλά γέλια, χαρές και κατορθώματα.

Το τότε ανθρωπάκι που χώραγε μέσα στην παλάμη μου, είχε απροσδιορίστου χρώματος μάτια, κοιμόταν συνέχεια και ήταν σαν πατάτα, έχει γίνει ένα υπέροχο γλυκύτατο πλασματάκι, που ήδη μου φαίνεται παιδάκι, που είναι 25 πόντους μεγαλύτερο και 5.500 κιλά πιο βαρύ, έχει 8 δοντάκια, γελάει, μπουσουλάει, σηκώνεται, τρώει μόνο του, πίνει μόνο του. Εντάξει δεν κοιμάται και μόνο του, αλλά ποιος ξέρει τι θα μας φέρουν οι επόμενοι εννιά μήνες; 😀

 

 

Advertisements