Ετικέτες

, , , , , , , , ,

Το τελευταίο δεκαήμερο του Μαΐου βρέθηκε ο hubby με πέντε μέρες άδεια. Τουλάχιστον ένα μήνα πριν, συζητούσαμε τι θα κάνουμε, που θα πάμε, αν θα πάμε, πως θα πάμε. Γενικά, οι συζητήσεις μας δεν τελειώνουν ποτέ, αφού και οι δύο προτείνουμε αλλά ποτέ δεν καταλήγουμε. Έτσι, φτάσαμε δύο μέρες πριν την άδεια, να έχουμε πολλές ιδέες, αλλά κανέναν προγραμματισμό. Και οι δύο άνθρωποι τις τελευταίας στιγμής, κάποτε αυτό δεν ήταν πρόβλημα, όμως τώρα είναι κι ένας μπόμπιρας, σχεδόν ενός έτους, που δεν αφήνει περιθώρια για αυθορμητισμούς και διακοπές της τελευταίας στιγμής…Η μήπως δεν είναι έτσι;

Δευτέρα, λοιπόν, αποφασίσαμε ότι θέλουμε κάτι κοντινό, που να μην χρειάζεται να έχουμε αμάξι, να έχει πολύ μικρές αποστάσεις για να μπορούμε να γυρίσουμε λίγο, και, το σημαντικότερο, να είναι νησί!! Αφού είδαμε τις επιλογές,οι οποίες μας οδηγούσαν στον Αργοσαρωνικό, και αφού πήρα και την γνώμη των μαμασουσούδων, καταλήξαμε ότι ο καταλληλότερος προορισμός είναι το Αγκίστρι.

Αρχικά, αποκλείσαμε το ενδεχόμενο του κάμπινγκ, μιας και δεν είχαμε τον απαραίτητο χρόνο για να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Είδαμε στον χάρτη τις διάφορες περιοχές και κλείσαμε ένα δωμάτιο σε ένα από τα πολλά ενοικιαζόμενα του νησιού, με θέα θάλασσα (απαραίτητη προϋπόθεση!), στη Σκάλα.

Πώς πήγαμε εκεί:

Ετοιμάσαμε  βαλίτσα, πήραμε τα απαραίτητα και ξεκινήσαμε Πέμπτη πρωί με τον προαστιακό για τον Πειραιά. Από εκεί με «δελφίνι» σε 50 λεπτά, ήμασταν Αγκίστρι.

Το Αγκίστρι έχει δύο λιμάνια. Το ένα βρίσκεται στο Μεγαλοχώρι και το άλλο στη Σκάλα. Μεταξύ του συνδέονται με λεωφορείο. Το ίδιο λεωφορείο, ακολουθώντας τον ένα κεντρικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο σε πηγαίνει σε όλο το νησί. Φτάνοντας στο Μεγαλοχώρι, πήραμε το λεωφορείο για να πάνε στη Σκάλα. Αφού μπήκαμε μέσα,μετά από τρία λεπτά σταμάτησε. Η πρώτη στάση σκεφτήκαμε…Και όμως…ήταν η Σκάλα. Τότε καταλάβαμε πόσο μικρές ήταν η αποστάσεις!!

Που τρώγαμε:

Παρόλο που σκεφτόμουν για το φαγητό του μικρού, αποφασίσαμε πως οι μέρες ήταν λίγες, και ο σκοπός να ξεκουραστώ, οπότε δεν θα έπαιζε μαγείρεμα στο δωμάτιο. Για το φαγητό του μικρού φροντίζαμε να καθόμαστε σε κάποια ταβέρνα και παραγγέλναμε κάτι χωρίς αλάτι. Συνήθως περίσσευε αρκετό φαγητό και το περνάμε μαζί μας για να του ξαναδώσουμε αργότερα. Για πρωινό, βρήκαμε ένα μαγαζάκι στη Σκάλα με υπέροχα πρωινά, σάντουιτς, γλυκά και ζητούσαμε να μας βράσουν καλά ένα αυγό και κάποιο φρούτο. Οι άνθρωποι είναι πολύ εξυπηρετικοί και φιλότιμοι και θα προσπαθήσουν να σε βοηθήσουν όπως μπορούν. Φανταστείτε ότι τελικά, δεν μας χρέωσε ποτέ το πρωινό του μωρού. Η Σκάλα είμαι γεμάτη με υπέροχα μαγαζιά για φαγητό, έχει αρκετές πιτσαρίες, εστιατόρια με μαγειρευτά και φυσικά ψαροταβέρνες. Πέρα από αυτά είχαμε προμηθευτεί φρούτα και γιαούρτια στο δωμάτιο για σνακ και απογευματινό. Tip: Πρόβειο βιολογικό γιαούρτι βρήκα μόνο σε ένα μίνι μάρκετ στη Σκάλα, στον δρόμο που βρίσκεται το μοναδικό φαρμακείο. Επίσης, αποφύγετε να φάτε πρωινό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, εκτός αν έχετε κλείσει κάποιο πακέτο. Συνήθως είναι υπερτιμημένα.

Το χρονικό μιας εξόρμησης:

Αφού βολευτήκαμε στο δωμάτιο και ο μικρός έκανε τον μεσημεριανό του ύπνο, κατεβήκαμε για μπάνιο. Δυστυχώς, όπως αποδείχθηκε, τα απογεύματα έπιανε ένα αεράκι αρκετά δροσερό και δεν σου έκανε αίσθηση να μπεις στην ήδη κρύα θάλασσα. Δεν πτοήθηκαμε όμως, πήγαμε μια υπέροχη καροτσόβολτα από τη Σκάλα στο Μεγαλοχώρι. Μια διαδρομή που αξίζει να κάνετε!! Όταν αρχίζει και πέφτει ο ήλιος το τοπίο είναι μοναδικό!IMG_20160526_201502

Φυσικά, κατά τις εννιά ήμασταν στο δωμάτιο για ύπνο, αφού ο μικρός κοιμάται νωρίς. Το πρώτο βράδυ αφού κοιμήθηκε καθίσαμε στο μπαλονάκι μας για μπύρα. Ο ύπνος, όμως, αποδείχθηκε ελαφρώς δύσκολος, μιας και το μωρό μας φαίνεται πως μεγάλωσε και απλωνόταν πάνω μας. Πέρυσι τον Αύγουστο στις διακοπές, ήταν 2,5 μηνών και ο χώρος που έπιανε ήταν απειροελάχιστος! Έτσι, από το επόμενο βράδυ πέφταμε για ύπνο μαζί του για να διεκδικήσουμε τον χώρο μας και τον χρόνο μας!

Την επόμενη μέρα πήγαμε στην πιο γνωστή παραλία, τη Χαλικιάδα (παραλία γυμνιστών), στην οποία υπήρχαν ήδη αρκετοί κατασκηνωτές. Απέχει μόλις δέκα λεπτά με τα πόδια από τη Σκάλα. Μας είχαν πει ότι δεν είναι εύκολα προσβάσιμη καθώς περνάς μέσα από ένα πευκοδάσος και μετά κατεβαίνεις από βράχια για να φτάσεις στη παραλία.

Καταλαβαίνετε γιατί όταν μας έβλεπαν με το καροτσάκι, γελούσαν. Πάραυτα, είπαμε να δούμε μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε. Αφήσαμε το καροτσάκι στην αρχή του δάσους και έβαλα τον Κωνσταντίνο με τον μάρσιπο στη πλάτη μου. Όταν φτάσαμε στα βράχια και είδαμε την παραλία, καθίσαμε να σκεφτούμε αν υπάρχει η δυνατότητα να κατέβει με ασφάλεια το παιδί. Μας έλειπαν όμως δύο άτομα. Για καλή μας τύχη, βρέθηκαν δύο κοπέλες, κάναμε μια μίνι αλυσίδα και περνώντας από χέρι σε χέρι κατέβηκε και ο μικρός. Η παραλία είναι φανταστική, ίσως μια από τις ωραιότερες που έχω δει. Δεν μπορώ να πω ότι σας προτείνω να κατεβάσετε το παιδί σας κάτω, αλλά σίγουρα αξίζει να πάτε έστω και για να την δείτε από ψηλά. Εμείς πήγαμε και την τελευταία μέρα για μια αποχαιρετιστήρια βουτιά!

Tips:

Η παραλία δεν είναι οργανωμένη γι αυτό αν πάτε φροντίστε να έχετε φαγητό για το παιδί και για εσάς, καθώς και νερό. Επίσης, θα πρέπει να φροντίσετε και για την σκιά. Την πρώτη φορά, μιας και δεν πιστεύαμε ότι θα κατεβούμε, δεν είχαμε τίποτα, έτσι έφτιαξα μια σκιά με το μαγικό μου παρεό, ανάμεσα σε δύο βράχους. Τη δεύτερη φορά πήραμε προμήθειες και πήγαμε νωρίς για να προλάβουμε θέση σε μια τέλεια σπηλιά που έχει ωραία σκιά και δροσιά.

Την τρίτη μέρα, νοικιάσαμε ποδήλατα, με ειδικό παιδικό κάθισμα στο ένα, και ξεκινήσαμε για την Απόνησο. Η Απόνησος είναι ένα μικροσκοπικό νησάκι,σχεδόν ενωμένο με το Αγκίστρι. Πάνω στο νησάκι, το οποίο είναι ιδιωτικό, υπάρχουν ξαπλώστρες και ομπρέλες καθώς και σκάλες που οδηγούν στη θάλασσα αφού ουσιαστικά δεν υπάρχει παραλία. Δυστυχώς όταν πήγαμε δεν είχαν ανοίξει ακόμα για την καλοκαιρινή περίοδο και καθίσαμε σε ένα δασάκι λίγο πιο πάνω για να έχουμε σκιά. Τα νερά και εδώ είναι μαγευτικά, καθώς έχει λευκή άμμο μέσα, και φαίνονται γαλαζοπράσινα. Αν ξαναπήγαινα τώρα, θα φρόντιζα να έχω μαζί μου μια αιώρα.Ήταν κάτι που πραγματικά ένιωσα ότι μου έλειψε, αφού έπρεπε να βγάλουμε το μεσημέρι και τις «δύσκολες» ώρες, άρα έπρεπε να κοιμήσω κάπου τον μικρό. Τελικά του φτιάξαμε μία φωλίτσα με τις πετσέτες μας κι ένα φουσκωτό μαξιλάρι που φούσκωνα και ξεφούσκωνα. Με μερικά ξύλα και το παρεό μου, φτιάξαμε ένα μικρό αυτοσχέδιο αντίσκηνο για να μην τον ενοχλούν τα ζουζούνια. Όταν έπεσε αρκετά ο ήλιος πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Tips:

Προσοχή, από που θα νοικιάσετε ποδήλατα. Εμάς στο ένα δεν έμπαιναν οι ταχύτητες και αυτό έκανε την διαδρομή αρκετά δύσκολη αφού έχει μπόλικη ανηφοροκατηφόρα, και στο άλλο ξαφνικά έφυγε το πετάλι. Δεν λέω, ο άνθρωπος ήρθε αμέσως και το έφτιαξε, όμως θα προτιμούσα να δουλεύανε όλα κανονικά.

Από την Κυριακή και μετά ο καιρός χάλασε λίγο. Είχε βγάλει και ένα αεράκι το οποίο δυστυχώς ξέβραζε σκουπίδια στις παραλίες. Αυτή τη φορά, αφήσαμε τα ποδήλατα, πήραμε το λεωφορείο και πήγαμε σε μια πιο κοντινή παραλία, την Δραγωνέρα ή Δραγουνέρα. Η μέρα δεν ήταν για παραλία και μπάνιο, έτσι γυρίσαμε νωρίς στο δωμάτιο.

Ήταν μια καλή ευκαιρία να ηρεμήσει και ο μικρός. Γενικά προσπαθούσαμε να υπάρχουν και ήσυχες μέρες, που να μην κάνουμε πολλά πράγματα, για να έχει κι εκείνος τον χρόνο να επεξεργαστεί όσα καινούρια έβλεπε. Έτσι, το απόγευμα πήγαμε στο sunrise, μια από τις εκπληκτικές καφετέριες του νησιού, διαλέξαμε μια τεράστια μαξιλάρα/κρεβάτι πάνω στην άμμο και αράξαμε οικογενειακώς. Φυσικά, ο Κωνσταντίνος μετά από μισή ώρα αράγματος αποφάσισε ότι ήθελε να μπουσουλήσει σε όλη τη παραλία. Ευτυχώς, ο μπαμπάς του δεν τρελαίνεται για καφέ και άραγμα, οπότε ανέλαβε τον μικρό κι εγώ βρήκα ευκαιρία να χαλαρώσω απίστευτα!

Tips:

Στη παραλία Δραγωνέρα, το καλοκαίρι λειτουργεί καντίνα, και υπάρχουν ομπρέλες και ξαπλώστρες. Όταν πήγαμε εμείς δεν είχαν ανοίξει ακόμα, όμως, το πευκοδάσος φτάνει πάνω στη θάλασσα και μπορείς να βρεις εύκολα μια σκιά. Κι εδώ μετάνιωσα που δεν είχα μαζί αιώρα! Η θάλασσα εκείνη τη μέρα, λόγω του αέρα, δεν ήταν πολύ καθαρή, αλλά φαινόταν πολλά υποσχόμενη! Έξω και μέσα στη θάλασσα έχει μεγάλο βότσαλο που ίσως σας δυσκολέψει λίγο στο περπάτημα. Ο Κωνσταντίνος δεν έδειξε να ενοχλείται και μπουσουλούσε μια χαρά, όμως πιστεύω πως παιδάκια που περπατάνε θα ζοριστούν χωρίς καλό πεδιλάκι.

Την τελευταία μέρα πήγαμε ξανά στη Χαλικιάδα, αυτή τη φορά πλήρως οργανωμένοι. Η ηρεμία σε αυτό το μέρος είναι απίστευτη. Εδώ, συνειδητοποίησα πως γυμνισμός και θηλασμός δεν πάνε μαζί, καθώς το καμάρι μου ήθελε συνέχεια να θηλάζει, και ο σύζυγός είχε συνεχώς το άγχος πως αν τον άφηνε να μπουσουλήσει ελεύθερα θα πήγαινε σε κάποια από τις κοπέλες που κάναν ηλιοθεραπεία για γάλα.

IMG_20160530_094911

Στο δρόμο προς τη παραλία της Χαλικιάδας

Όταν πια ετοιμαστήκαμε να φύγουμε άρχισε να ψιχαλίζει. Κάναμε μια στάση στην ταβερνούλα της Αλκυόνης, να τσιμπήσουμε κάτι, και μετά στα γλυκά της Αλεξάνδρας για να πάρουμε κάτι για τους φίλους μας. Μ’αυτά και μ’αυτά, ίσα ίσα προλάβαμε να πάρουμε την βαλίτσα μας και να μπούμε στο καράβι. Αυτή τη φορά φύγαμε από το λιμάνι στη Σκάλα με το συμβατικό πλοίο, που κάνει 1,5 ώρα για Πειραιά.

Στο καράβι τα πάντα θύμιζαν τις καλοκαιρινές διακοπές που κάναμε και πριν το παιδί. Όλα τελευταία στιγμή, το μαγιό μου ακόμα βρεγμένο, στο σώμα και στο μαλλί ακόμα αλάτι από την τελευταία βουτιά! Κι εκεί δίπλα, έναν μπόμπος να κοιμάται χαμογελαστός στο καροτσάκι του.

Advertisements