Ετικέτες

,

received_10208931608398635

Πόσες φορές έχουμε ακούσει από επαγγελματίες υγείας, και όχι μόνο, ότι είναι φιλικοί προς τον θηλασμό; Υπάρχει άραγε άνθρωπος που θα πει «Είμαι κατά του θηλασμού, είναι ότι χειρότερο μπορείς να κάνεις στο παιδί σου.» ; Δεν εχω συναντήσει κανέναν. Όμως, συνάντησα και συναντώ πολλούς που δηλώνουν «φιλικοί» με προϋποθέσεις.

Πόσο εφικτό και πραγματικό είναι να δηλώνει κάνεις υπέρ του θηλασμού με όρους και κανόνες, τη στιγμή που η ίδια η πράξη δεν μπορεί να μπει σε καλούπια και νόρμες; Κάθε δυάδα μητέρας-παιδιού έχει διαφορετικές δυναμικές.

Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος να λέει Ναι στον θηλασμό αλλά με συγκεκριμένο πρόγραμμα (π.χ. ανα δύο, τρεις ώρες, ποτέ το βράδυ κ.α.). Αν το μωρό πεινάσει πρέπει να φάει, άσχετα με το πόσες ώρες έχουν περάσει από τον τελευταίο θηλασμό. Εκτός από αυτό, είναι σημαντικό να δίνεται συνεχώς ερέθισμα στο στήθος, ειδικά κατά την περίοδο εδραίωσης της γαλουχίας, για την διατήρηση ή ακόμα και την αύξηση της παραγωγής.

Πώς ένας επαγγελματίας υγείας δηλώνει φιλικός στον θηλασμό όταν με την πρώτη ευκαιρία θα δώσει φάρμακα στη θηλάζουσα και θα συστήσει διακοπή του θηλασμού ακόμα και σε περιπτώσεις που τελικά αποδείχθηκε ότι η αγωγή ήταν συμβατή; Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες φαρμακοβιομηχανίες δεν έχουν επαρκή έρευνα στις παρενέργειες των φαρμάκων τους στο θηλασμό. Για το λόγο αυτό στα περισσότερα σκευάσματα αναφέρεται ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η λήψη κατά τη διάρκεια της γαλουχίας. Ευτυχώς, υπάρχει μια πλατφόρμα, με το όνομα e-lactancia.org, μέσω της οποίας μπορεί κανείς να ενημερωθεί για τη συμβατότητα ενός φαρμάκου, καθώς και για εναλλακτικές δραστικές ουσίες σε περίπτωση που δεν είναι συμβατό.

Πώς μπορεί ένας παιδίατρος να δηλώνει φιλικός προς τον θηλασμό, όταν με την πρώτη μικρή πρόσληψη, στασιμότητα ή ακόμα και απώλεια βάρους, συστήνει συμπληρωματικά γεύματα με φόρμουλα χωρίς πρώτα να ψάξει ποια είναι η αιτία που το προκάλεσε. Μια αλλεργία, συνήθως στη πρωτεΐνη του γάλακτος, μια ουρολοίμωξη ή ακόμα και κάποια ίωση που πέρασε ένα μωρό, μπορούν να έχουν αυτό το αποτέλεσμα. Δεν φταίει ο θηλασμός και δεν είναι πάντα η λύση το συμπλήρωμα, για μια γυναίκα που επιθυμεί να θηλάσει.

Πώς γίνεται, όλοι εμείς ή έστω οι περισσότεροι, να δηλώνουμε υποστηρικτές του θηλασμού αλλά όχι του δημόσιου θηλασμού; Όταν μια γυναίκα θηλάζει, γνωρίζει ότι δεν υπάρχει πρόγραμμα. Το παιδί μπορεί να θελήσει να θηλάσει ανα πάσα ώρα και στιγμή, όχι μόνο επειδή πείνασε αλλά και επειδή δίψασε, επειδή νιώθει ανασφάλεια, επειδή θέλει παρηγοριά ή απλά γιατί έτσι του ήρθε εκείνη τη στιγμή. Δεν είναι εφικτό ούτε να μην θηλάσεις ένα παιδί που το ζητάει απλά και μόνο επειδή είσαι έξω, αλλά ούτε και να μείνεις στο σπίτι σου όσο θηλάζεις, μιας και όλο και περισσότερες μητέρες θηλάζουν νήπια και επιλέγουν τον φυσικό αποθηλασμό.

Λένε ότι στη χώρα μας, «ότι δηλώσεις, είσαι». Είναι, όμως, στο δικό μας χέρι να το αλλάξουμε αυτό. Να ζητάμε πιστοποιήσεις από τους επαγγελματίες υγείας που υποστηρίζουν ότι είναι γνώστες του θηλασμού, να ενημερωνόμαστε οι ίδιες και να βοηθάμε και άλλες γυναίκες που το επιθυμούν, ώστε να μπορούμε να δούμε τα «κακώς κείμενα». Σε αυτή την κατεύθυνση βοηθάνε οι ομάδες που ανήκουν στο Πανελλήνιο δίκτυο εθελοντικών ομάδων μητρικού θηλασμού και μητρότητας, που έχουν δημιουργηθεί σε διάφορες περιοχές και προσπαθούν να ενημερώσουν νέες μητέρες για την τέχνη του θηλασμού. Μια τέτοια ομάδα, η Αττική: Ομάδα Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας, μας ένωσε κι εμάς και μας έμαθε να ενημερωνόμαστε και να είμαστε σε θέση να αμφισβητήσουμε μια λανθασμένη οδηγία που μπορεί να δόθηκε από μια φίλη, μαμά, πεθερά ή ακόμα και κάποιον επαγγελματία υγείας. Πλέον, η πληροφόρηση είναι ελεύθερη και είναι χρέος μας να μάθουμε να φιλτράρουμε ότι διαβάζουμε ή ακούμε.

Advertisements